woensdag 10 augustus 2016

Alomvattend zeswoordverhaal

Soms was
ze één
en al

Not a black sheep


Broeiseizoen

De hersenstormen gingen liggen
De tranendallen droogden op
Afgewaaide stukken ego werden geruimd
Een zonnig karaktertje brak door
Weer een herfst was doorleefd
Terwijl de angsthazen in winterslaap vielen
Vervolgde een flierefluitster haar levenslied

zondag 24 juli 2016

dinsdag 12 juli 2016

Intuitief tekenen

Steeds vaker en makkelijker geef ik me over aan intuïtief tekenen. Ik maak contact met mijn gevoel en mijn hand zet de lijnen vanzelf. Vooral in de eerste fase van een tekening stuurt mijn hoofd steeds minder in het telkens weer verrassende beeld dat ontstaat. De ene keer is dat volkomen abstract, maar best vaak nog zijn er herkenbare vormen in te ontdekken. Lijnvoering, kleurgebruik, tekenstijl en intensiteit zijn, door de overgave aan de energie van het moment, uiterst divers. Maar soms komen vormen, ook de abstracte, terug. Mijn persoonlijke symboliek vormt zich. Niet door haar te bedenken, of vanuit mijn wil. Het is alsof ze al ergens in de lucht hangt en zich beetje bij beetje aan me laat zien.

Uiteraard kan ik mijn hoofd niet helemaal uitschakelen en wil dat na verloop van tijd een vorm, die ergens op begint te lijken, graag 'afmaken' en technisch of esthetisch volmaken. Dat is prima, daar is mijn hoofd voor.

Hoofd en hart werken samen, precies zoals ik zo graag wilde. Juist doordat ik de overtuiging "dat naar de waarneming werken en mijn ideeën uitgebreid technisch uitwerken het 'enige echte' werk is" heb kunnen loslaten.

Van hieruit kan ik, daar waar mijn gezondheid het toelaat, mijn tekentechniek verder ontwikkelen en experimenteren met materialen. Want ik merk dat bijvoorbeeld de klassieke lessen aan de Stadsacademie veel positieve invloed hebben gehad op juist ook mijn intuïtieve tekenen. En is die ruimte er niet, dan is het intuïtief werken in mijn dummy een weinig belastende en zelfs helende vorm. Hoe dan ook kan ik op een bevredigende manier blijven tekenen. En dat is heel belangrijk voor me.



donderdag 30 juni 2016

Moeder en dochter

Niet te geloven dat ik dit niet eerder op het blog heb geplaatst. Eén van mijn tekeningen is door mijn moeder uitgevoerd in glasmozaiek. Prachtig mooi. Samen met mijn lief heb ik daar vervolgens een lamp achter geplaatst. Het is eigenlijk tuinverlichting, met sensor. Dus als wij door ons huis lopen, begint regelmatig ons 'alziend oog' te stralen.


donderdag 14 april 2016

Hersenspinsels: bepsiegelingen op de spyche van het project

Voor het derde jaar op een rij voert de energie van de lente mij naar Boom Nummer 2 van Project Hersenspinsels. Na opnieuw een winter van emotionele afstand, borrelt, met het ontvouwen van vers, sappig blad buiten, ook in mijn binnenste de inspiratie als volkomen natuurlijk weer op. Dat vind ik bijzonder. Want als je mij drie jaar geleden had verteld, dat ik over drie jaar nog steeds met dit project bezig zou zijn (en nog niet eens op een derde zou zijn) was ik, ongeduldig en resultaatgericht standje als ik was, er nooit aan begonnen. Inmiddels heb ik geleerd mijn inspiratie en het daaruit vloeiende proces met al haar onvoorspelbare grillen niet te veroordelen, maar te vertrouwen. Een vaardigheid die onontbeerlijk is om geduld en volharding op te kunnen brengen bij een creatief project als dit. Een vaardigheid die ik, net als geduld en volharding, niet dacht te kunnen leren. Maar het leerproces geschiedt, als het verlangen om te leren maar groot genoeg is. Wat moet groeien, zal groeien. En dat blijkt ook te gelden voor een aantal andere creatieve- en levenskunsten, waarvoor Project Hersenspinsels fungeert als één grote leertuin en spiegel.


Zo was die eerste lente, het was 2014, mijn diepe verlangen om mijn hoofd, hart en buik met elkaar te laten samenwerken. Na heel mijn jongvolwassen leven 'uit alleen een hoofd te hebben bestaan', was ik, na voor de zoveelste keer te zijn vastgelopen, jarenlang aan het graven geweest in de gevoelslagen daaronder, naar mijn sensitiviteit, mijn intuïtie, mijn passie. Ik begon een glimp op te vangen van de inspiratie, creativiteit en levensvreugde die zich daar allemaal bevonden en van wat ik ermee zou kunnen. Maar ik zat nog zo vast in de 'veilige' gewoonte van mijn rationele denken, dat mijn verstand al dat innerlijke weten steeds weer overschreeuwde. Balans vinden tussen die twee uitersten, dat wilde ik liever dan wat ook. En dus begon ik, gestuurd door de symboliek vanuit mijn onbewuste, met het spinnen van de draden die de kruin van de boom zouden gaan verbinden met de wortels. Ragfijne draden, kilometers lang. Hele donkere draden en hele lichte en vele tinten daar tussenin. Ik had al een boom gemaakt van dikke snoeren en er waren vele verleidelijke redenen om op dat pad verder te gaan en ook nog vele andere 'briljante' ideeën in mijn hoofd die schreeuwden om uitvoering. Maar iets zei me dat Boom Nummer 2 uit heel veel dunne draden moest worden opgebouwd, hoeveel werk dat ook zou zijn. Ik koos ervoor om die innerlijke, niet beargumenteerde weg te volgen. Daarmee zette ik een hele belangrijke stap in het verbinden van mijn hoofd met mijn hart en buik. En met elke centimeter dunne, breekbare draad die ik, trouw aan mezelf, spon, tegen alle steeds weer terugkerende mitsen en maren en onzekerheden en rationele twijfels in, werd die verbinding steeds een stukje sterker. Al had ik dat toen natuurlijk allemaal nog niet zo door.


De tweede lente had ik een heel andere uitdaging voor de boeg. Daar waar ik dat eerste voorjaar vele uren, relatief onbezorgd, in het zonnetje had zitten spinnen, moest ik nu de confrontatie aangaan met de onbekende duisternis van de schaduwzijde. Van Boom Nummer 2 en... van mezelf... Want ik kon wel mooi in theorie een boom met alle tinten van de regenboog aan het bouwen zijn. Maar om werkelijk te weten waar ik mee bezig was, moest ik toch echt ook mijn eigen vijftig tinten grijs ontdekken, ook de allerdonkerste. En laat dat nou precies datgene zijn, waar ik bij het ontspruiten van dat voorjaar mee worstelde.


donderdag 25 februari 2016

Levenskunst; en waarom Nederlanders klagen over het weer

Wat kan het leven licht en wat kan het donker zijn. 

Soms elkaar traag afwisselend, veel te traag naar onze zin. Soms razendsnel omslaand. En soms wonderlijk tegelijk. Leren de schoonheid van beide te zien en de onnoemelijke levenskracht van het geheel te kunnen ervaren, dat is voor mij een Levenskunst met een hoofdletter L. Daarin schuilt een enorm vermogen om te voelen dat je lééft. En dat is volgens mij wat ons allen drijft, nog meer dan het verlangen gelukkig te zijn.



Stel je maakt een wandeling. Het is een bewolkte, maar tot nog toe droge dag. Opeens breekt de zon door. Maar er nadert tegelijkertijd ook een grote donkere wolk. Vast die bui die voorspeld was. Wat doe je? Loop je direct door naar huis en baal je als je toch nog nat wordt?

Of sta je even stil, geniet met volle teugen van die tien kostbare minuten zon, lacht om de regen die toch wel valt, en geniet van de warme douche of trui erna?


dinsdag 12 januari 2016

Goudhaantjes in het Hondenbos

Vorige winter ontdekte ik goudhaantjes in de ene hectare bos die ons dorp rijk is. Deze kleinste vogeltjes van ons land, met hun geel-zwarte (kippetje) of oranje-zwarte (haantje) petje, zouden een verre nicht en neef van de kolibrie kunnen zijn, zoals ze al biddend in de lucht de insecten van takken en twijgjes afsnoepen. Broeden doen ze alleen op de zandgronden en een groot deel van het jaar zie je ze dus niet hier in de polder. Maar ook nu logeren ze alweer een paar maanden in mijn geliefde bos en ik heb al heel wat kwartiertjes van ze kunnen genieten. Schuw zijn ze helemaal niet, wat maakt dat we regelmatig opeens oog in oog staan. Maar ook als dat niet gebeurt, is het niet moeilijk om de meute te vinden, foeragerend tussen het bladerloze struikgewas. Hun zachte, hoge roep is onmiskenbaar. Zo heeft zo'n piepklein bos dus ook nog voordelen.

Al een hele tijd wilde ik de koddige beestjes eens tekenen. Maar ik had te veel last van mijn hoofd om die concentratie zonder schade op te brengen. En dus moest ik geduld hebben. Maar vorige week kon ik me dan eindelijk een paar uurtjes 'studeren' permitteren. Gebruik makend van zelf geschoten foto's, uiteraard. Wat word ik daar blij van!




woensdag 17 juni 2015

Over merels en aardbeien

Het grote en kleine grut dat rond dart in onze tuin, mag gerust een aardbeitje meepikken. Hé, mijn lief en ik zijn de beroerdste niet.



Het probleem is dat opgroeiende merels onverzadigbaar zijn, als ze eenmaal de merelpuberteit bereikt hebben. Er is er eentje die heel de dag om het aardbeienveldje heen draalt, zogenaamd op zoek naar wurmen. Alle vruchten worden al opgevroten voordat ze ook maar een fatsoenlijk kleurtje hebben kunnen krijgen.



 

Dus was het tijd voor maatregelen. Ik heb nog geprobeerd te onderhandelen met appel klokhuizen. Maar het mocht niet baten. De aardbeien zijn veruit favoriet. En dus spande lief een net. Maar wie zat er de volgende ochtend onder dat net? Ja hoor, onze lokale hangmerel. De ene na de andere aardbei moest er weer aan geloven.



En dan toch gaan zitten mokken, omdat ie zo niet bij het appel klokhuis kon komen. O, o, o, die mereljeugd van tegenwoordig.


Maar ach, wat zijn ze lief...










maandag 20 april 2015

Terug op het spoor van Project Hersenspinsels

Sinds een week of twee ontspruiten er hier en daar weer nieuwe tenen en twijgen aan boom nummer 2. Dat is niet zo gek. Het is immers lente! Zoals in Project Hersenspinsels steeds verschillende draden en draadjes samenkomen tot een nieuwe vorm, zo hebben verschillende stromen in mij en om mij heen me weer op dit spoor gebracht. Ik voel een prille, nog kwetsbare maar diepgewortelde groeikracht opkomen, die met de (voor ons mensen trage) zekerheid van Moeder Natuur de komende tijd zijn werk mag doen. Dit eenvoudige werk, dit tempo is wat ik nu nodig heb. Elke dag een paar draadjes. En dat is genoeg. Rekensommen over hoeveel dagen, weken, maanden of zelfs jaren het zo gaat duren, maak ik niet meer. Het doet er niet toe hoe hard je groeit, als je maar groeit.










donderdag 16 april 2015

Stadsacademie: model

Een terugblik op de module modeltekenen en modelschilderen.

Studie van de eigen voeten, houtskoolpotlood, 30 x 40 cm

 Studie van de eigen hand, potlood, 20 x 30 cm

Modelstudie naar de waarneming, houtskool, 50 x 70 cm

Modelstudie naar de waarneming, houtskool, 70 x 100 cm


Modelstudie naar de waarneming, houtskool, 70 x 100 cm

Modelstudie naar de waarneming, houtskool, 70 x 100 cm

Compositie oefening naar drie losse foto's, pastelkrijt, 50 x 70 cm

Studie naar Isaac Israels "Liggend naakt", potlood, 20 x 30 cm

Studie naar Isaac Israels "Liggend naakt", acryl, 40 x 70 cm

Modelstudie naar de waarneming, acryl, 70 x 100 cm